Posts Tagged ‘Jacky Hijstek’

Een jongen uit 1984 met een enorme stapel treinkaartjes Hilversum – Amsterdam. Met thee en cranberrysap op zijn rider blijft hij gewoon relaxed. We hebben het hier over uit Hilversum afkomstige Boy Wonder, Max Bedeker  beter bekend als RipTidE. Tijdens de kick off van het Rock en Rave Circus vorig jaar was hij daar dan ineens te aanschouwen voor het Rauwpubliek! Toen nog draaiend in de oude zaal van de Melkweg met laptop en Traktor, krap twee maanden later heeft hij zijn baan opgezegd om serieuze stappen te ondernemen in de muziek..

Niet te vergeten dat hij een paar edities later de grote en gelijknamige Max zaal, stond te rocken op cdj’s. Bloedje nerveus maar met een topset en een glimlach van oor tot oor. Dat het hard kan gaan weet hij als geen ander, een periode vol immense omschakelingen en veranderingen. Trouwe bezoeker van Rauw zal hij altijd blijven. Met inmiddels een tweemaandelijks recidency bij club Air tijdens 3Hoog is het grote avontuur nog maar net begonnen. Het Erol Alkan-forum van zijn gelijknamige held heeft al meermaal over hem gesproken, menig dj heeft zijn hit Amsterdam (Jennifer Delano) vorige zomer menigmaal platgedraaid. En dan hebben we het nog niet eens over de festivalboekingen van dit zomerse seizoen! Hij siert de line-ups van Rockit/Solar/DanceValley/Mysteryland en hij is ook nog eens de officiele invaldj van Valtifest.

De vuurdoop heeft deze knul al gehad, hij heeft leren zwemmen in het diepe water van improvisaties, technieken en nachten doorhalen.  Of hij er aan heeft moeten wennen vraag ik me af. Met boekingsbureau Barkers achter hem lonkt de wereld alleen maar verder toe.
De stijlen van Disco, Acid House en Old Skool Rave tot de nieuwste Duitse Techno, prikkelde zijn dj dromen en blijven hem inspireren.

Stil zitten doet hij zeker niet, meneer is onder andere bezig in de studio met NT89 en Hidden Cat . Heeft een sideproject genaamd Racket op poten gezet samen met Tim Roscoe. Eind deze zomer wordt zijn Art Vandelay project (video/artwork door ondergetekende Jacky Hijstek) eindelijk gereleased. En er komen remixen aan voor Boemklatsch en Eskimo Twins.Ook bestaat zijn eigen label ‘House of Sound‘ inmiddels al waar hij niet perse alleen dance wil onder gaan brengen.

Dat we meer van onze trouwe Rauw-ganger (ook als hij niet moet draaien), dj en top producer in spe kunnen verwachten, is meer dan zeker. Sterker nog we kijken er reikhalzend naar uit!

Racket:

www.soundcloud.com/riptide
www.mixcloud.com/riptide
www.barkers.nl/page=site.artist/id=38
www.myspace.com/theriptide
www.twitter.com/riptide

ook de blogposts van deze razende reporter voor Rauw ontbreken van zijn kant niet, hou ze in de gaten!
Enne, Max.. We zien jou op Solar

Lady ”I have no sence of art” Gaga bijna bekender dan de readymade (object trouvé)-maker Marcel Duchamp.
Weet wederom een aardig relletje te veroorzaken. Dit keer niet in muziek land en geen boze moeders, geen acties in ondergoed.. Nee, dit keer neemt ze de kunstwereld op de hak!

Mevrouw neemt het super bekende werk van dadaïst Duchamp als voorbeeld. Jat tijdens een shoot voor Vogue Hommes in Japan een als decoratiemateriaal gebruikt urinoir. En schrijft gezellig in de binnenkant :

“I’m not fucking Duchamp but I love pissing with you.”

Het werk getiteld  “Armitage Shanks,” is onderdeel van de show “Inside/Out” London’s SHOWstudio.com gallery.
En is ook nog eens te koop.. We weten allemaal dat ”alles” dat ze aanraakt veranderd in goud,  en boze tongen rollen in kunstland al.. Woede, en agressiviteit in de kunsthandel en verbaasdheid van critici. Maar echt Gaga, wie neem je nou in de zeik?!

Even een klein kunstgeschiedenis lesje voor de mensen die niet zo fris zijn vandaag;
Marcel Duchamp was een Frans kunstenaar. En was de allereerste die een (industrieel) voorwerp als een kunstwerk presenteerde; Ready Made. En deed het ietsje eerder.

Fontain uit 1917.

De oplossing is gevonden!
Wij weten waar Ijsland het verstopt heeft!!
Geen schoone prins die een rondje in een airbus 380 doet, geen geiser die tegenwoordig alleen maar paars koud vuur spuit.. Nee, de uit Denemarken afkomstige Ólafur Elíasson doet de concerthal/theater/opera/dansvloer/uitvalsbasis van Reykjavik, Ijsland.
Hoe dan?! Dat is toch dat land wat niet eens het vakantie(spaar)geld van onze mede-Nederlanders terug kan betalen?

Ijsland heeft er een schamele 1,5 miljard Kroon voor over. Een ambitieus project is het zeker.
Het kolossale gebouw krijgt de naam Harpa en wordt 11 mei 2011 geopend.
En nu maar hopen de Ijslanders echt genoeg geld hebben om Harpa de deuren te laten openen voor de geplande datum. Daarna begint de echte uitdaging pas, 1800 plaatsen vullen met het jaar programma. Met een paar leuke types die over het podium heen draven redden ze het niet.. Dus mocht dat even niet lukken, dan zijn de backup plannen er in ieder geval al. Ze laten het gebouw als een bovenmaatse sculptuur gewoon lekker staan.
Harpa! Ik bedoel, Hopla! probleem opgelost.

En dan te bedenken dat het hele plan allemaal te danken is aan de Ijslandse fok-merrie Harpa frá Torfunési van de opgegeven fokkerij Stoeterij Fitjar met een schachthoogte van 1.40 meter. Sja, waarom ook niet?

Geld? druk maken? waarom zou ze.. Het beessie is inmiddels al verkocht, de fokkerij bestaat al een tijdje niet meer. Met haar vriendje en dekhengst Diddi Bárðarson draaft ze nu vast ergens over een eindeloos stuk toendra heen.
Je wordt bedankt Harpa!

Beetje cultuur snuiven? Of zien waar die knakker zich nog meer mee bezig houdt?
In 2005 was deze installatie een publiekssucces. Deze zomer wederom te zien in het museum! Van 22 mei 2010 – 17 oktober 2010 staat Notion Motion opgesteld in het Boijmans van Beuningen te Rotterdam. Een van de meest onvergetelijke werken van Elíasson.

Begin vorige maand lag er ineens een mailtje in onze wonderschone inbox,
collabo team en metgezellen Andrew Strasser (die overigens zelf een gehele blogpost waardig is!!) die de visuals in elkaar zet en illustrator en beeldend kunstenaar Sandra Chi hebben het Shitface project op poten gezet.
Of het loopt? Ja zeker!! Of ze willen antwoorden? Nah, niet echt.

- Hello, talented underground?! Who are you?
SHITFACE IS THE WORD YOU SEE BEFORE YOU BLACK OUT. AT THE MOMENT IT’S VERY EXCLUSIVE. WE ARE BEING SELECTIVE ABOUT OUR CLIENTS AND HAVE HAD TOO MANY OFFERS.
THERE ARE TWO PEOPLE BEHIND IT – SANDRA CHI ON ILLUSTRATIONS AND ANDREW STRASSER ON DIGITAL FUCKERY.

-Finished artschool? Have jobs?
BOTH OF US WORK IN THE INDUSTRY.  IF YOU GOOGLE US YOU WILL SEE SOME OF OUR HIGH END CLIENTS IN FASHION MAGAZINES AND THE PAGES OF ROLLINGSTONE MAGAZINE, MTV ETC.

-And you guys are inspired by?
WE’RE INSPIRED BY THE VACANT UPPERCRUST

-You guys started a collabo, with you doing visuals,
does this mean you guys do things at parties or artshows?
AT THE MOMENT WE HAVE ONLY DONE VISUALS AT NEW YORK EAR AND EYE FESTIVAL 2010 CURATED BY TODD PENDU AT KNITTING FACTORY IN BROOKLYN, NY. IT WAS A TOTAL SHITSTORM
THE VISUALS ARE BEST SUITED FOR BACKGROUNDS AT FASHION SHOWS, LARGE CORPORATE EVENTS. JUST THE DARKEST MOST ILL INTENDED EVENTS.

Based on the 32sec YouTube video.
-Does the artwork speaks for itself or has it happen to be a story in it?
THE WORLD OF SHITFACE YOU TUBE THAT HAS SURFACED IS ONLY THE FIRST DRUNKEN GLIMPSE OF WHAT IS TO COME.  WE ARE DEVELOPING MATERIALS to the effect of a pornographic drunken Disney.

-How’s it going exhibition wise? Selling things?
THE WORLD OF SHITFACE WILL HAVE A FULL LINE OF MERCHANDISE
-Future plans how about that?
WE ARE PICKING THROUGH OUR CLIENTS TO SEE WHICH RUNWAY SHOWS AND MUSIC FESTIVALS WE WILL BE ATTENDING

Last but not least,
-So deep deep underground? No website? No nothing?
THERE’S NOT MUCH ELSE THAT WE CAN REVEAL AT THE MOMENT. WE ARE KEEPING A LOW PROFILE SO THAT THINGS MOVE AT A COMFORTABLE PACE

Ja hoor, Damien Hirst siert het nieuws weer eens!
Hij bezet deze keer geen grote art-bubbel (zie docu ‘The Great Art Bubble onderaan post) of brengt een vis op sterk water.
Nee, dit keer heeft hij het voorzien op een heuse kennel voor zwerfhonden. De rockster onder de kunstenaars is er al achter aan gegaan. Het bod voor het vrijstaande bakstenen Royal Parks-pand gelegen in het immer sjieke Hyde Park ligt er al. Napoleon zat er al voor Hirst zijn tijd, die sloeg er munitie op dus een beetje laat issie wel. En geschiedenis heeft het pand ook al geschreven. Sja, en dan is Hirst er ook nog eens zomaar niet! Het bod moet nog geaccepteerd worden.  De blauwdrukken voor de verbouwing liggen er al. In het pand hoopt hij de crème de la crème van zijn eigen collectie aan kunstobjecten tentoon te kunnen stellen, hoe bedoel je macho gedrag?

Toch lief van die bebrilde meneer dat ‘ie het met ons wil delen. De namen binnen zijn collectie zijn niet de minste, Tracey Emin, Frances Bacon, Andy Warhol en  Jeff Koons. De vraag is alleen, waar moeten die honden dan heen? Om fair te blijven naar jullie lezers toe, hij onderneemt dit plan niet alleen maar samen met architect Mike Rundell.

Of het zeker is dat ze de kennel gaan betrekken is het niet. De directrice van de naastgelegen Serpentine Gallery heeft haar oog er ook op laten vallen.

Een beetje egocentrisch is het wel.
Maar mochten de plannen door gaan, het topstuk van de collectie moet zijn eigen werk ‘For The Love of God’ worden, de alle records verbrekende met diamanten ingelegde schedel. Die hij achteraf helemaal niet zelf blijkt gemaakt te hebben.

Nou meneer Hirst, we horen het wel wanneer je er klaar voor bent.
Of je bod wordt geaccepteerd en hoe de verbouwing verloopt.
Hou je ons op de hoogte?
Wellicht dat het een tripje naar Londen waard is.

Oh en trouwens: Voor de liefhebber, mijn referentie naar de  docu ‘The Great Art-Bubble’ van Ben Lewis voor BBC met een glansrol voor Damien Hirst is nog steeds te zien via Avro’s Close-Up ..

Oh Italo.. Wonderschone Italo Disco,
je bent nog steeds keihard up to date..
Velen van ons niet eens geboren toen deze stroming opkwam,
maar menig dj heeft ons tot kippenvel beroerd op de eindeloze originele klassiekers met gigantische effecten, strakke beats, de eerste generatie synthesizers en vocoders. Ons laten wennen aan felgekleurde platenhoezen en duizeling wekkende videoclips.

Onze Zu heeft laatst in januari al een schitterend artikel geschreven over de toch-niet dode Giorgio Moroder. Laten wij hier nou eens een vervolg op bouwen en het eens gaan hebben over de cover-art en videoclips.
Zijn ze nu op hun retour of tijdloos?  Mij hebben ze in ieder geval terug naar je toegetrokken toen ik het cd’tje The best of Giorgio Moroder herondekte. Puur genot!

Vrijwel alles analoog geschoten, al dan niet hand ge-edit. Het zal de periode wel zijn
Stapels VHS banden en alles op vinyl. Studio’s die eruit zien als telefooncentrales. Jongetjes die flauwvallen als ze in aanraking komen met een Moog Minimoog (analoge sythesizer) en zien wat voor magische klanken daaruit voorkomen. Sommige types krijgen er jeukende handen van en anderen staan puur te kwijlen. Een gemiddelde van 118bpm  en ‘computerstemmetjes’ zijn ook niet voor iedereen weggelegd. Vinylhoezen met invloeden van de toen nog hardlopende Pop-Art periode, collagetechnieken, eindeloze zeefdrukken, reproducties. Fel gekleurde neon-installaties in en om enorme podia bestaande uit geometrische vormen.

De oorsprong in de jaren ’70 met een piek in de tachtiger jaren maar nog steeds actueel. Futuristisch en spacey. De gemiddelde Italo videoclip ziet eruit alsof ie gemaakt is met een paar standaard powerpoint effecten. Waar flink om gelachen wordt in elke andere setting.

Het immens populaire Miami Vice (Amerikaanse politieserie uit 1984) is er een om niet te vergeten als we het over visueel beeld hebben, de serie is dan ook gefilmd naar de wetten van de videoclip. En wordt dan ook nog eens onderbouwd met zware synthesizermuziek. Door dit eindeloze succes wordt vrijwel iedere artiest of dit nu een grafisch ontwerper is, art director of producer beïnvloed door de kenmerken die indertijd zijn gelegd. Zoek naar een willekeurige cd-cover of videoclip en je valt er met je neus dubbel en dwars in.

  Mr. Flagio – Take a Chance visuals door Ander Hernon

Een behoorlijk aantal Italo-liefhebbers zeggen dat 1983 het beste Italo jaar ooit was. Het Italo-virus werd door de vakantiegangers verspreid en brachten deze als zomerhits mee naar huis. Italo is buiten Milaan en Den Haag getreden waar haar oorsprong ligt. Er was geen weg terug meer. Italo veroverde verschillende Europese steden. Meerdere platen werden uitgebracht en werden hits. Niet alleen in Italië, maar ook in de rest van de wereld

Een schamele 25 jaar later proberen mensen gloednieuwe muziek te laten klinken alsof het gemaakt is in 1982, in photoshop alles zo te verbouwen dat het er ‘vintage’ uitziet. En ik mag God dan ook danken op mijn blote knietjes voor de pracht en praal op VH1 Vintage. De televisie zender waar menig Italo (geïnspireerd) clip’je terug te vinden is. Het overbekende hedendaagse Chromeo werkt met een van de basis-elementen van de Italo, de vocoder (gebruikt het geluid wat binnenkomt via de mic en vermengt dit via de synthesizer) of  de alom geliefde talkbox (een apparaat met een slangetje waar je inpraat of zingt) wat simpelweg de stem vervormd. Op YouTube tientallen voorbeelden te vinden waaronder ook en demonstratie van P-Thugg de dude die hem uitermate goed beheerst. Niet alleen de muziek zwaar geïnspireerd op het Italo-fenomeen gelukkig zijn de videoclips dat ook. Naast al die nieuwe vindingen heb ik nog steeds liever het echte originele werk maar  stiekem is wordt een knap in elkaar gestoken kopie ook nog wel gewaardeerd.

Mocht je nog niet veel van dit genre afweten, dan is het zeker de waard om een zoektocht te beginnen. Wie weet kom je nog wat onontdekte pareltjes tegen! Er gaat vast en zeker een wereld voor je open, oor en oogstrelend echt!

Fancy – Bolero (typisch voorbeeld effecten)

Ronddolende mannen met oerblikken in hun ogen op zoek naar een strak kutje komen verzadigd en bezweet weer naar buiten. Gordijntjes gaan dicht en deuren gaan open. Ik vind dat hoerengebeuren toch wel een fascinerend iets. Begin me ook steeds meer af te vragen hoe het zou zijn om als hoerenloper in iemand anders zijn kwakje te roeren. Ik bedoel, je weet dat die vrouwen continu met hun benen wijd liggen. De een na de ander..

Twee weken lang ben ik de trotse bezitter van een huis op de Wallen. Fietsen kun je er amper, door die smalle volle straatjes. Toch trap ik keihard door. Een moeder met haar kind aan de hand kijkt wat verschrikt op als ik iets te hard voorbij fiets. Even later rijd ik een Irakees bijna van zijn sokken.
Mannen lopen af en aan, hier in de Rosse Buurt. Sinds ik van mijn buurman (eigenaar van een sexvideo-toko) hoorde dat mannen elke 7 seconden aan seks denken, vind ik dit gegeven goed verklaarbaar.
 Ergens in deze gestructureerde seks chaos moet toch ook wel een artwork-stukje los te peuteren zijn..
Ik kom via een aantal flyers terecht bij het werk van Simon Wald-Lasowski, een 29-jarige kunstenaar die zichzelf nog geen kunstenaar noemt maar het stiekem wel al is. Hij neemt zichzelf niet al te serieus maar zijn gelukkig werk wel. Het blijkt een man met zeer divers en vaak erotisch beladen werk.

Zo ook de series ‘Pussyface’ (2007) en ‘Dirty Mind’ (2010). Op de foto’s mannen in stereotype ‘mannensettings’. Strak gefotografeerd met weinig poespas. Het doel van zijn werk is simpelweg een glimlach op de toeschouwers gezicht toveren. De immense vagina over het hoofd van deze man is volgens de heer Wald-Lasowski nogal taboe.

Typisch dat ik juist hierbij terecht moet komen nu ik al die dames vanuit de woonkamer in goedkope spandex setjes zie staan. Vagina’s, kutjes en poesjes zijn taboe?
Ik begin me toch wel sterk af te vragen of deze jongeman ooit wel eens op de Wallen is geweest..

Mauritzio Cattelan

De man die Hitler liet knielen en een meteoor op de Paus liet vallen.

De Italiaanse Mauritzio Cattelan maakt vooral installaties van levensechte beelden waarbij er vaak een (klein) detail niet helemaal klopt. Cattelans werk is humoristisch, sarcastisch maar bovenal zeer briljant. Als volledig autodidact (zonder opleiding aan een kunstacademie) heeft hij zichzelf alles aangeleerd. Hij begon met het maken van zijn eigen meubilair in zijn appartement en rolde vanuit daar de kunstwereld in. Het idee achter zijn kunst is dan vaak ook meer van belang dan de daadwerkelijke uitvoering. Daarnaast is de happening (de daad) iets wat je veel terug vindt in zijn werk. Zo plakte hij ooit, bij wijze van kunstwerk, een galeriehouder vast aan de muur van zijn eigen galerie. Iets wat maar net goed ging; de man werd onwel en moest naar het ziekenhuis worden vervoerd.

Ook de karakters die Cattelan creëert  met zijn beelden zijn zowel grappig als tragisch, waarbij hij speelt met de grote iconen uit de geschiedenis en de helden van vandaag. Cattelan volgt een pad dat door schurken, goochelaars en kwakzalvers is bewandeld, en is inmiddels wel gewend aan wat pittige kritiek op zijn werk, maar deinst daar niet voor terug. Zo veroorzaakte de 50 jarige Italiaan in Polen bijna een parlementaire crisis met zijn beeld van de paus, die dodelijk geraakt door een  plotseling uit de hemel vallende meteoriet, voorover op het  rode tapijt ligt en wordt omringd door glasscherven uit het verbrijzelde plafond. (‘La Nona Ora’ uit 1999)

Adolf Hitler is volgens Cattelan een icoon en een symbool van angst. Maar het beeld dat hij van Hitler maakte, getiteld ‘Him’, toont de nazi-leider als klein, zielig mannetje, in smaakvol gekleed grijs, dat op zijn knietjes in een enigszins krampachtige houding zit en om vergiffenis smeekt. Een vrij ongemakkelijk beeld, wat de bezoeker doet afvragen hoe hij zich zou voelen als Hitler spijt zou betuigen.

Toen dit beeld in 2002 naar het Rotterdamse museum Boijmans  van Beuningen kwam, trilde de media op haar grondvest. Veel Rotterdammers waren boos. ‘Hitler mocht je toch niet in het centrum van een gebombardeerde stad tonen!?’ Inmiddels is de stad weer opgekrabbeld  maar het stukje kunst  kunnen ze nog steeds niet echt waarderen.

Daarentegen is Rotterdam wel weer gecharmeerd van de permanent geplaatste wassen-versie van Cattalan zelf, die zijn hoofd  triomfantelijk omhoog piept door een gat in de vloer van een van de  zalen vol ‘Oude Meesters’ in het Boijmans.

Een betere plek had hij niet kunnen bedenken, want Maurizio Cattelan wordt momenteel gezien als een groots conceptueel kunstenaar. Het oeuvre van deze man is groter dan groots en met solo exposities bij de meest toonaangevende musea ter wereld, is het er eentje om niet te missen. Maar dat deze kunstenaar eigenlijk ook gewoon een stout jongetje is, is wel duidelijk. Want wees nou eerlijk, Hitler op zijn knieën laten zitten is toch onbetaalbaar?

Geschreven door @jackyhijstek. Haar portfolio vind je hier.

geschreven door @jackyhijstek 

Dat kunstenaars moeilijk kunnen doen is algemeen bekend, maar deze slaat echt alles! Yves Klein; onze Franse vriend met de grootst mogelijke
liefde voor de kleur blauw. Zo verliefd op blauw dat hij er zelfs patent op heeft. Nou ja hebben? Hij is op zijn 34ste onder de groene zoden beland. We hebben niet kunnen achterhalen of dit ook daadwerkelijk in een blauwe kist gebeurd is, wel dat hij is bezweken aan een derde hartaanval.

Enfin dat blauw (‘International Klein Blue’) staat dus nog steeds op zijn
naam. Klein is dan ook het meest bekend om zijn bijna tweehonderd
nagenoeg identieke, monochrome (éénkleurige) doeken in ultramarijn, het kostbaarste blauw dat er bestaat. Daarbij is ooit uit zijn mond komen rollen :”Ik ben niet alleen de eigenaar van het ‘Blauw’, zoals men tegenwoordig zou kunnen denken, nee, ik ben de eigenaar van de kleur, want zij is de terminologie van de rechtsgeldige akten van de ruimte.”

Goh, juist ja, blauw dus.

Blauw is toch ook de kleur van een KLM-stewardess? Er zit toch blauw
in het logo van Albert Heijn? In verkeersborden? En zelfs onze volledig witte MacBook’jes hebben blauwe scrollbalk’jes. Wat nou kunst?
Blauw is een kleur die overal is, en veel kan betekenen.
Maar bij Klein eigenlijk ging het helemaal niet om het blauw, maar om de
zoektocht naar het niets. Zijn kunstwerken zijn geen eindpunt, geen ‘af’ ding dat de kunstenaar tevreden aan de muur hangt om onder de aandacht van het publiek te brengen. Ze zijn, zoals Klein zei ; “de stoffelijke overblijfselen van mijn kunst.”

Het streven naar het absolute in de kunst waarbij het niet gaat om het werk maar om de handeling. Laten we het er op houden dat Klein gewoon graag werk maakte. Het resultaat deed hem niet zoveel, als het maar blauw was. Dat verklaart waarschijnlijk ook dat enorme aantal identieke schilderijen. Af en toe schilderde hij ook een vrouw blauw en drukte haar tegen een groot doek. Daarvoor liep het dan storm in het Centre Pompidou. Ja, iedereen ziet toch graag naakte vrouwen?  En al helemaal als ze ingesmeerd zijn met verf!

Toch is Yves Klein een kunstenaar om nooit te vergeten. Een rare druif, met
een gelijke visie. Maar wel eentje die wordt onthouden en toch maar
mooi beroemd is geworden met een kleur. Een pionier die vrijwel niet te
overtreffen valt, qua blauw in ieder geval zeker niet.