Archive for the ‘Muziek’ Category

Hannulelauri. Dat klinkt als een samenvoeging van 2 Finse namen, en dat is het ook.

Van onze vrienden van het Relish label mogen we jullie 1 nummer cadeau doen van hun EP die binnenkort uitkomt. Dit nummer is al een tijdje te vinden in de platentas van onder andere Aeroplane, Renaissance Man, The Magician en Pilooski.

De Headman remix van Super Monkey kan je downloaden van Soundcloud:

Hannulelauri – Super Monkey (Headman Rework) by RauwRauw

Dat het met Aeroplane nu zo super zou gaan, voorspelde we je maanden geleden al. Na zo’n 235325 aanpassingen en herzieningen is het album dan nu eindelijk gedrukt, en zal binnenkort dan echt in de winkels liggen. Om het wachten nóg wat moeilijker te maken zette Vito vandaag de videoclip van Superstar online.

“Why do you want to be like all the others?” is naast in van de 4 zinnen van het nummer ook het thema van de videoclip geweest. Voor de rest is hij nét wat te absurd om te beschrijven. Maar geloof mij vooral niet, zie het voor jezelf:

…gelukkig hebben we de beelden nog.

The Walk and Rogerseventytwo, of TWR72 voor mensen die niet van schrijven houden, staan zaterdag op Valtifest met de WERELDPREMIERE van hun Liveshow. Al om 13:30 op onze Rauw Mainstage zullen zij op de NDSM scheepswerf met een liveshow en spectaculaire visuals het Valtifestpubliek overdonderen. Hoe dat er uit gaat zien is natuurlijk grootsch geheim, maar als het er maar half zo goed uit ziet als hun 2 dagen gereleasde videoclip ‘Tunnel’, zijn wij al meer dan tevreden.

VALTIFEST, MEESTERWERKEN, MUZIEK EN MODELLEN

Richard Cameron is een begenadigd mens, hij maakte vele jaren muziek met zijn kompaan Arling (Arling & Cameron) en won daarmee de prestigieuze Pop Prijs. De jaren ‘90 rage Easy Tune is mede dankzij hem een ware wereldstroming geworden, daarna volgden jaren van veel muziek die vooral voor films als The Spy Who Shagged Me en tv series als de Soprano’s gebruikt werd. Richard besloot als een van de eerste Nederlanders naar Berlijn te verhuizen en daar een nieuw bestaan op te bouwen. De laatste twee jaren zijn roerige jaren geweest voor Cameron waardoor hij stappen heeft genomen die door dromen werden ingefluisterd. Richard staat aankomende zaterdag op Valtifest, niet met muziek maar met iets heel anders. En, ohja, hij opent een schilderijen expositie in de Chiellerie in Amsterdam deze week. Joost van Bellen hoorde hem honderduit.

JVB: Hallo meneer Cameron! Of mag ik Richard zeggen?

RC: Jij mag Richard zeggen.

JVB: Hoe gaat het? Waar ben je? wat ben je aan het doen buiten dit interview?

RC: Ik bereid me voor op de 8 uur lange reis in een busje vanuit Berlijn naar Amsterdam met al m’n schilderijen voor de expositie.

JVB: En wat zie je om je heen nu?

RC: Ik zit in m’n muziekstudio en ik zie een paar spinnenwebben, lang niet meer geweest…

JVB: Ah, daar komen we zo op terug, maar eerst: Je hebt een opening aankomende vrijdag met echte kunst. Hoe kwam je tot schilderen?

RC: Het schilderen kwam tot me in een droom, dat is geen grap. Ik droomde dat ik schilderde en later in de week nogmaals, dat leek me een soort teken. Ik ben namelijk erg bijgelovig.

JVB: Ik droom wel eens dat ik vlieg, maar ga dat dan niet proberen… Wat was het verschil?

RC: Ik droom ook dat ik vlieg maar er zijn helaas geen winkels waar je een persoonlijk vliegpakket kan kopen, niet bij mij om de hoek althans.

JVB: Maar wat gebeurde er na die dromen? Ben je meteen spullen gaan kopen?

RC: Ik ging naar de lokale schilderswinkel en vroeg om spullen die je nodig hebt om een schilderij te maken, ik had namelijk geen idee wat je daar precies voor nodig hebt. Dat vonden ze gek genoeg een vreemde vraag maar ze hielpen me vriendelijk.

JVB: En toen? Jij 500 euro lichter en naar huis?

RC: Het was geloof ik 43 euro totaal, maar inmiddels tegen de 10.000.-. Het eerste schilderij dat ik maakte was van jou en het was, ook tot mijn verbazing, een topschilderij alsof ik nooit iets anders gedaan had…

JVB: Met het inmiddels beroemde murene handje! (hand van JVB leek op een murene vis!)

RC: Inderdaad, handen zijn een specialiteit van me. Ik heb geloof ik de daarop volgende weken elke dag minstens 1 schilderij gemaakt met wisselend succes maar toch een goede gemiddelde kwaliteitsscore. Inmiddels heb ik er meer dan 80 gemaakt, in 10 maanden.

JVB: Hoeveel kost zo’n werkje nou van ons dure geld?

RC: Ik mag niet over geld praten hebben ze me gezegd. Mijn vrouw en Ruud v/d Peijl doen de zaken. Godzijdank. En ze hebben een pinautomaat op de opening dus je kan gelijk kopen!

JVB: Kijk, een professional! Dat doe je goed. Je hebt, hopelijk tijdelijk, je muziek carrière in de wilgen gehangen, wat kwam er eerst: stoppen met muziek of beginnen met schilderen?

RC: De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog wel af en toe muziek maak… Op dit moment bijvoorbeeld samen met Arling een soundtrack voor een intellectuele Hollywood film genaamd Hollywood Sex Wars. Maar toen ik vorig jaar augustus begon met schilderen had ik het even gehad, want ik was met A&C bezig aan een megalomaan project genaamd Supermodel.

JVB: Wat was dat? Wat gebeurde er?

RC: Dat project ging aanvankelijk erg voorspoedig. Ons plan was om een plaat te maken met 12 supermodellen, de échte uit de 70s, 80s en 90s. We kregen al snel contact met een Nederlands model dat Marpessa heet en die in de 80s mega beroemd was. Zij vond ons idee zo leuk dat ze gelijk haar vriendinnen ging bellen… Naomi Campbell, Carla Bruni, Yasmin Le Bon, Eva Herzigova, Pat Cleveland, Veronica Webb, etc.

JVB: Toen ik de naam Naomi Campbell hoorde vallen dacht ik meteen: OEI! Dat kan niet goed gaan. Ik dacht: dat gaat je honderdduizenden euro’s en 10 hartaanvallen bezorgen. Want allereerst, gouden regel bij mevrouw: She doesn’t fly commercial… Dus privé jets naar jouw studio en de vliegvelden 24 uur per dag open houden voor haar alleen. Ik heb dat eerder mee gemaakt, in Wenen, voor een AIDS benefiet nota bene!

RC: Zover is het gelukkig niet gekomen.

JVB: Nee, GODZIJDANK niet!!!

RC: De teller stopte bij 30.000 euro en ik had alleen een lichte burn out… En ze vliegt nou eenmaal niet met commercial airlines. Wie kan het haar kwalijk nemen ?

JVB: Ik! Ik vind het een over het paard getild idioot leugenachtig intens naar kut wijf, pardon my French!

RC: Ik heb Naomi niet ontmoet, maar Eva Herzigova hebben we mee opgenomen onder andere en die is erg aardig. Ik vond de modellen over het algemeen zeer interessante vrouwen.

JVB: Dat klopt! Interessant zijn ze zeker, maar zijn sommigen niet ook heel erg niet van deze wereld? Dus is daar wel mee te dealen?

RC: Sterk en intimiderend dat zijn ze wel, maar dat moet je geloof ik ook wel zijn anders lopen ze over je heen in die wereld.

JVB: En liepen ze over jullie heen? Hadden jullie nog wel het roer in handen?

RC: Ik kan je een klein voorbeeldje geven dat het vooroordeel ontkracht. De verhalen over onmogelijke bitches en diva’s kennen de lezers wel uit de krant.

JVB: Vertel!

RC: Met Eva zaten we in een studio in London die me was aangeraden door vrienden van me: ‘een heel coole studio in een heel hippe wijk en ook niet te duur’… Toen we aankwamen bleek het een oefenruimte gebouw te zijn in de wijk Shoreditch. De beste tijd hadden ze nooit gehad en het was een ongelofelijke vieze troep.

JVB: Oei! En daar moest Eva Herzigova haar ding komen doen?

RC: Ja, er was maar 1 functionerende microfoon en ook maar 1 hoofdtelefoon die het deed, bovendien was de engineer een leerling en moest ik hem uitleggen hoe Protools werkt.

JVB: Ayayay! En Eva? Die werd hysterisch en rende gillend weg?

RC: Nee! Eva kwam te vroeg (!) en we waren nog middenin de schadebeperking en dus ook behoorlijk gestrest. Eva was echter de kalmte zelf. Ze bleef glimlachen en vond het allemaal erg Rock&Roll.

JVB: Dat glimlachen kan plastische chirurgie zijn natuurlijk!

RC: Nee, de avond tevoren was ze al ‘gewaarschuwd’ voor de studio door Chris Martin van Coldplay. Het ging dus gelukkig allemaal goed en we hebben na de sessie nog heerlijk geluncht in haar favoriete privé club/restaurant op Portobello Road. Met andere woorden: modellen zijn wel wat gewend en zeer profi.

JVB: Maar waarom  ben je gestopt met muziek maken toen? Je hebt die Popprijs ooit gewonnen, jouw muziek is te horen in talloze films en commercials, je was BIG IN JAPAN… Waarom?

RC: Ik had gedacht dat de platenmaatschappijen in de rij zouden staan en dat de sponsoren ons het geld achterna zouden smijten omdat de Supermodel plaat natuurlijk een top idee was. Mijn meest commerciële idee ooit… Maar er gebeurde helemaal niks. En toen zonk de moed me in de schoenen want als je met zo’n plaat al geen financiering kunt krijgen met wat dan nog wel?

JVB: Ik begrijp het… Vertel eens iets meer over je kunstwerken, wat is het? Waarom maak je portretten en geen abstracte werken of stillevens?

RC: Het zijn portretten van mensen die ik ken, de meesten persoonlijk, sommigen alleen van horen zeggen. En portretten omdat je dan gelijk kan herkennen of het is gelukt. Ik ben ook geen fan van abstract, eerlijk gezegd.

JVB: Dus portretten zodat je meteen ziet of je het goed gedaan hebt? Geen onzekerheid, maar duidelijkheid?

RC: Inderdaad. Als ik en boek lees wil ik ook geen ‘open einde’, zeg maar.

JVB: Even cliché rot vraag: Wat is de diepere laag, of zijn de diepere lagen die we moeten ontdekken? Waar is de verdieping in je werk?

RC: De diepere laag zit er in maar dat heeft te maken met de natuur van het schilderen.

JVB: Hoe bedoellu?!

RC: Ik zoek hem dus niet maar hij wordt me als het ware aangeboden.

JVB: Het schilderen an sich, de daad… is zeg maar het kunstwerk? En niet het resultaat?

RC: Ik werk meestal vanaf een foto, en op de foto kan de persoon glimlachen maar als ik schilder gebeurt het soms dat er een andere uitdrukking ontstaat. Het heeft echt iets magisch. Daarvoor hoef je als schilder dus niks te doen, gewoon schilderen.

JVB: Vertel eens over de mensen die je portretteert… En wie is die bebrilde cougar die zo wulps aanwezig is? Is zij je muze?

RC: Ah, je bedoelt Karin. Ze is m’n vrouw, al 27 jaar.

JVB: En waarom schilder je haar zo vaak? Is zij je Gala van Salvador Dali?

RC: Ze is inderdaad m’n muze en, zonder ironie, m’n wederhelft zoals dat zo mooi heet. Dus Gala van Dali, waarom niet. Of June van Helmut Newton, da’s iets treffender denk ik. Beter dan Mevr. Picasso.

JVB: En hey Richard, vrijdag is je opening in de Chiellerie… En de dag erop is het Valtifest… Wat ga je daar doen?

RC: Ik kom in de gedaante van een Russisch Orthodoxe monnik. Hij probeert de jonge mensen te interesseren voor zijn geloof. Maar jonge mensen hebben geen geduld dus hij heeft een manier bedacht om heel snel iconen te maken, normaal doe je daar maanden over.

JVB: Hoe dan?

RC: Hij gebruikt een ‘moderne’ techniek, genaamd Polaroid. Daarmee maakt hij foto’s van geprefabriceerde iconen waar je je hoofd doorheen kan steken. Sneller kan niet!

JVB: Ha, super!

RC: De Polaroid zegent hij vervolgens en die kan je dan als aandenken aan je bekering meenemen. Voor een kerkbelastingsvergoeding van €5,-.

JVB: Valtifest heeft als thema: ITS A RELIGION… Wat heb je zelf met religie?

super!

RC: Ik heb niks met religie.

JVB: Waarom niet?

RC: Breek me de bek niet los! Ik kan niet geloven dat volwassen mensen die sprookjes geloven. En dan ook nog kwaad worden als je ze niet serieus neemt.

JVB: Hallelujah! Okay, laatste vraag, een hele makkelijke…: Als je God zou zijn, wat waren dan de 3 allereerste dingen die je zou doen?

RC: Ik zou mezelf afschaffen.

.

Richard Cameron is tijdens Valtifest  te vinden naast Tienies Kneuter Kerk.

Aankomende zaterdag op het Rauw Lab Goes Disco op Mysteryland staat de ubercoole Londenaar Rory Phillips te draaien, iets waar de Rauw crew gigantisch naar uitkijkt. Tijdens het Rauweekender en SuperRauw van afgelopen april draaide de man met de telefoonhoorn-hoofdtelefoon al de sterren van de hemel. Geen knal hits, maar super origineel en precies wat het Lab nodig heeft: muziek die flirt naar disco met maar met een ruig randje. Joost van Bellen interviewde Rory voor het Rauwblog en Rory geeft een gratis te downloaden verse mix aan jullie cadeau. Cadeautje terug geven? Sneeuw schud bollen uit Amsterdam en Utrecht!

JVB: Hey Rory, where are you at this very moment? And what do you see around you?

RP: I’m at home in London, I can see ‘Come Dine With Me’ on TV, lots of records, a broken synth from eBay and a lot of clutter.

JVB: In what part of London do you live and what’s it like?

RP: I’ve lived in Stoke Newington, north east London, for 10 years and really love it round here, lots of green space and pretty much any kind of food imaginable are all on my doorstep.

JVB: You know, I have no idea where that is! I hardly go to London… Is it a hipster neighborhood? Or a classy suburb?

RP: Somewhere in between? When I first moved here people thought I lived in a different city! But if you keep going north from Old Street, through Dalston, you end up here. The surrounding areas have definitely become hipper over the years and Stoke Newington itself has become more gentrified but it’s retained its character.

JVB: Ah, sounds good to me. Earlier this year I wound up in such a ‘hip’ area, I just couldn’t cope. EVERYBODY there was so conscious of their looks, it drove me crazy.

RP: Well, Dalston, which is on my doorstep has become very strange.

JVB: In what way?

RP: Mainly because as a neighborhood it’s still as loud and dirty as it has always been, except now if you stand on the junction you just see a catwalk of boys in rolled up trousers and Morrisey haircuts. But I like having it nearby though as there are a lot of interesting events coming from there.

JVB: Next question! How has the summer of 2010 been so far for you?

RP: Busy! Lots of djing, I did a small American tour, which was a lot of fun and locking myself in the studio, which is thankfully like an icy fortress of solitude in the summer heat.

JVB: And what was your weirdest gig?

RP: I played a pool party for making time in Philadelphia at a miniature airport, which had an incredible aeroplane shaped pool, it was actually raining but people still came out and danced in the drizzle. After my set I got to dance to Aeroplane’s ‘We Can’t Fly’ while swimming in an aeroplane shaped pool.

JVB: Ha, only in America! And Russia, how was that one? I follow you on twitter and got scared stiff when you said you were going to some weird after party with no twitter connection… Russia seems so scary.

RP: Clubbing in Moscow is pretty amazing actually, it’s now one of my favorite places to play in the world. I went out there with Nadia Ksaiba, who I do a party with (Say Yes) and we were supposed to play in the bar of the Strelka Institute but due to the insane heat wave they moved it outside to their huge terrace and it ended up being phenomenal.

The interesting thing about Moscow is that everyone is dressed to the nines, this really insane fashion, everyone looks like they are about to be snapped by the facehunter.. Except everyone is smiling and has a really positive attitude. To me it feels like Berlin at the turn of the century, except the drinks are 10 times the price.

JVB: Ah, I didn’t know that, it sounds great. I bet you didn’t pay for your drinks though!

PR: Thankfully not, but the first time I went there I made the mistake of a 10 EUR coffee.

JVB: I hope it was good! Next question, a bit of a history lesson for the kids: You have been working with Erol Alkan & co on Trash right? Tell us a bit about Trash, what was that club night like? Why did it stop?

RP: Yeah I was a resident at Trash from the point it moved to The End till it finished 7 years later. It seems hard to analyze what made it so great because we were just following our hearts and playing the records and booking the bands that we loved but there was a chemistry there that was unlike anywhere I’ve played before or since.

JVB: Because of the great taste of all of you Trash became ‘trendsetting’, if people played Trash they were good and hot… That was well done! And I am happy to say I djed there too!

RP: You did! You covered for me while I was in New York I think.

JVB: Yep, I got them screaming and shouting during Prince’s Raspberry Beret, in the small room, which was big fun. And people were really nice.

RP: As for why it finished… It was the ten year anniversary and it just seemed like a good time to draw a line under everything and keep it as a perfect capsule of history.

JVB: Hmm, maybe I should do the same, in 2013 stop after 10 years with Rauw, but let’s not think about that, we just moved venues! Question: The Trash follow up is Durrr, what’s the difference? What does the name Durrr mean?

RP: The name means nothing really, Erol came up with it after we spent months trying to think of a name (you should hear some of the ones we didn’t go with) but it can mean a lot of things, to me it’s more of a sound a synth or guitar would make rather than a word.

JVB: And what’s the difference with Trash?

RP: Well it’s no longer weekly, as our venue, The End, closed down, but we have been doing sporadic parties and are about to start something more regular at a new venue here, XOYO, as well as another installment of Durrr Paris at the Social Club. There is a difference between Durrr and Trash but it’s hard to put a finger on, it’s like Joy Division and New Order.

JVB: It seems like your style of music is getting very much en vogue at the moment, what would you call it? Is it cosmic disco? Or indie disco punk?

RP: I wouldn’t say what I play is that cosmic, or even just disco but I have termed it ‘Power Disco’ in the past: rock music that you can dance to, dance music that you can rock to. And I just try and stay away from that moshpit mentality and make people dance.

JVB: Perfect for us! You have been doing great remixes of amongst others The Scissor Sisters, The XX, Yacht and The Golden Filter. How does that work? Who asks you?

RP: For the most part the artist or someone approaches me from their label but sometimes if I hear something in a song that I could work with I’ll approach the band and ask for the parts.

JVB: I really love your the XX remix, I saw them last weekend perform, it was magic but in a way I was missing the beat, I think I was the only one dancing there actually.

RP: The amazing thing about The XX, watching them live is that the beat is there, even if it’s inaudible. In a weird way I can’t help dancing to them.

JVB: I have the same! Next question: if you work in the studio, how does that work? Do you play instruments or do you just push enter lots of times?

RP: In the studio there’s lots of boring manual programming and laboring over hi-hat envelopes but I always make sure there’s a live element to give it some life, whether it’s bass, percussion or what ever. I know producers who program everything in the computer and have asked me what setting I use to the get the ‘groove’ in my mixes, the answer of course is ‘play badly’.

JVB: So it’s the live factor right? Get that human touch back in that machine.

RP: Exactly.

JVB: What are you working on in the near future? Are you ambitious?

RP: I’m going to try and get my record finished, I’ve got a couple of collaborations on the horizon which are really exciting but can’t really talk about (sorry!) and a few more remixes to do, but will probably have to take a break from them for a while. I’m ambitious on a personal level, I just want to play and produce the best work I can.

JVB: That’s a healthy ambition. You have been playing at 4 Rauw nights, which was the best so far?

RP: I really enjoyed playing with Aeroplane earlier in the year when they were still a duo, as Stephen and Vito are kindred spirits musically and am glad they are pushing that sound to bigger audience. I’m also excited to hear what Stephen comes out in his new guise as The Magician.

JVB: Yep, those were great nights. And The Magician: YES! We are huge fans already and have something cooking for Rauw. And what do you think of the Dutch? Be honest, but not too honest!

RP: All of the Dutch people I’ve met have been very warm and friendly and Amsterdam is an amazing city to explore and record shop (shout out to Distortion Records!)

JVB: And how do you prepare for a Rory Phillips set?

RP: Ripping records, making edits, listening to promos. There’s an ongoing cycle rather than preparation for a particular set, but about half of what I play is edited in some way, whether it’s a bar removed or looped or an extra kick drum thrown in.

JVB: Wow, I always wondered where those edits came from, but you do them yourself, great. Last question! If we want to make you really happy this weekend, what should we do or give you as a present? Anything goes!

RP: I collect small plastic snowglobes from every city I visit yet somehow I’m missing Amsterdam and Utrecht. Either would send me into a snowstorm of joy, just don’t throw them while I’m playing.

Rory Phillips Recorded Live On Beats In Space 10/08/10 by RoryPhillips

Graties bijzijn vanavond? Post een foto van een fruitsalade op onze Facebookwall. De mooiste 2 salades staan +1 op de lijst.