Archive for the ‘Rauwigheid’ Category

The Walk and Rogerseventytwo, of TWR72 voor mensen die niet van schrijven houden, staan zaterdag op Valtifest met de WERELDPREMIERE van hun Liveshow. Al om 13:30 op onze Rauw Mainstage zullen zij op de NDSM scheepswerf met een liveshow en spectaculaire visuals het Valtifestpubliek overdonderen. Hoe dat er uit gaat zien is natuurlijk grootsch geheim, maar als het er maar half zo goed uit ziet als hun 2 dagen gereleasde videoclip ‘Tunnel’, zijn wij al meer dan tevreden.

VALTIFEST, MEESTERWERKEN, MUZIEK EN MODELLEN

Richard Cameron is een begenadigd mens, hij maakte vele jaren muziek met zijn kompaan Arling (Arling & Cameron) en won daarmee de prestigieuze Pop Prijs. De jaren ‘90 rage Easy Tune is mede dankzij hem een ware wereldstroming geworden, daarna volgden jaren van veel muziek die vooral voor films als The Spy Who Shagged Me en tv series als de Soprano’s gebruikt werd. Richard besloot als een van de eerste Nederlanders naar Berlijn te verhuizen en daar een nieuw bestaan op te bouwen. De laatste twee jaren zijn roerige jaren geweest voor Cameron waardoor hij stappen heeft genomen die door dromen werden ingefluisterd. Richard staat aankomende zaterdag op Valtifest, niet met muziek maar met iets heel anders. En, ohja, hij opent een schilderijen expositie in de Chiellerie in Amsterdam deze week. Joost van Bellen hoorde hem honderduit.

JVB: Hallo meneer Cameron! Of mag ik Richard zeggen?

RC: Jij mag Richard zeggen.

JVB: Hoe gaat het? Waar ben je? wat ben je aan het doen buiten dit interview?

RC: Ik bereid me voor op de 8 uur lange reis in een busje vanuit Berlijn naar Amsterdam met al m’n schilderijen voor de expositie.

JVB: En wat zie je om je heen nu?

RC: Ik zit in m’n muziekstudio en ik zie een paar spinnenwebben, lang niet meer geweest…

JVB: Ah, daar komen we zo op terug, maar eerst: Je hebt een opening aankomende vrijdag met echte kunst. Hoe kwam je tot schilderen?

RC: Het schilderen kwam tot me in een droom, dat is geen grap. Ik droomde dat ik schilderde en later in de week nogmaals, dat leek me een soort teken. Ik ben namelijk erg bijgelovig.

JVB: Ik droom wel eens dat ik vlieg, maar ga dat dan niet proberen… Wat was het verschil?

RC: Ik droom ook dat ik vlieg maar er zijn helaas geen winkels waar je een persoonlijk vliegpakket kan kopen, niet bij mij om de hoek althans.

JVB: Maar wat gebeurde er na die dromen? Ben je meteen spullen gaan kopen?

RC: Ik ging naar de lokale schilderswinkel en vroeg om spullen die je nodig hebt om een schilderij te maken, ik had namelijk geen idee wat je daar precies voor nodig hebt. Dat vonden ze gek genoeg een vreemde vraag maar ze hielpen me vriendelijk.

JVB: En toen? Jij 500 euro lichter en naar huis?

RC: Het was geloof ik 43 euro totaal, maar inmiddels tegen de 10.000.-. Het eerste schilderij dat ik maakte was van jou en het was, ook tot mijn verbazing, een topschilderij alsof ik nooit iets anders gedaan had…

JVB: Met het inmiddels beroemde murene handje! (hand van JVB leek op een murene vis!)

RC: Inderdaad, handen zijn een specialiteit van me. Ik heb geloof ik de daarop volgende weken elke dag minstens 1 schilderij gemaakt met wisselend succes maar toch een goede gemiddelde kwaliteitsscore. Inmiddels heb ik er meer dan 80 gemaakt, in 10 maanden.

JVB: Hoeveel kost zo’n werkje nou van ons dure geld?

RC: Ik mag niet over geld praten hebben ze me gezegd. Mijn vrouw en Ruud v/d Peijl doen de zaken. Godzijdank. En ze hebben een pinautomaat op de opening dus je kan gelijk kopen!

JVB: Kijk, een professional! Dat doe je goed. Je hebt, hopelijk tijdelijk, je muziek carrière in de wilgen gehangen, wat kwam er eerst: stoppen met muziek of beginnen met schilderen?

RC: De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog wel af en toe muziek maak… Op dit moment bijvoorbeeld samen met Arling een soundtrack voor een intellectuele Hollywood film genaamd Hollywood Sex Wars. Maar toen ik vorig jaar augustus begon met schilderen had ik het even gehad, want ik was met A&C bezig aan een megalomaan project genaamd Supermodel.

JVB: Wat was dat? Wat gebeurde er?

RC: Dat project ging aanvankelijk erg voorspoedig. Ons plan was om een plaat te maken met 12 supermodellen, de échte uit de 70s, 80s en 90s. We kregen al snel contact met een Nederlands model dat Marpessa heet en die in de 80s mega beroemd was. Zij vond ons idee zo leuk dat ze gelijk haar vriendinnen ging bellen… Naomi Campbell, Carla Bruni, Yasmin Le Bon, Eva Herzigova, Pat Cleveland, Veronica Webb, etc.

JVB: Toen ik de naam Naomi Campbell hoorde vallen dacht ik meteen: OEI! Dat kan niet goed gaan. Ik dacht: dat gaat je honderdduizenden euro’s en 10 hartaanvallen bezorgen. Want allereerst, gouden regel bij mevrouw: She doesn’t fly commercial… Dus privé jets naar jouw studio en de vliegvelden 24 uur per dag open houden voor haar alleen. Ik heb dat eerder mee gemaakt, in Wenen, voor een AIDS benefiet nota bene!

RC: Zover is het gelukkig niet gekomen.

JVB: Nee, GODZIJDANK niet!!!

RC: De teller stopte bij 30.000 euro en ik had alleen een lichte burn out… En ze vliegt nou eenmaal niet met commercial airlines. Wie kan het haar kwalijk nemen ?

JVB: Ik! Ik vind het een over het paard getild idioot leugenachtig intens naar kut wijf, pardon my French!

RC: Ik heb Naomi niet ontmoet, maar Eva Herzigova hebben we mee opgenomen onder andere en die is erg aardig. Ik vond de modellen over het algemeen zeer interessante vrouwen.

JVB: Dat klopt! Interessant zijn ze zeker, maar zijn sommigen niet ook heel erg niet van deze wereld? Dus is daar wel mee te dealen?

RC: Sterk en intimiderend dat zijn ze wel, maar dat moet je geloof ik ook wel zijn anders lopen ze over je heen in die wereld.

JVB: En liepen ze over jullie heen? Hadden jullie nog wel het roer in handen?

RC: Ik kan je een klein voorbeeldje geven dat het vooroordeel ontkracht. De verhalen over onmogelijke bitches en diva’s kennen de lezers wel uit de krant.

JVB: Vertel!

RC: Met Eva zaten we in een studio in London die me was aangeraden door vrienden van me: ‘een heel coole studio in een heel hippe wijk en ook niet te duur’… Toen we aankwamen bleek het een oefenruimte gebouw te zijn in de wijk Shoreditch. De beste tijd hadden ze nooit gehad en het was een ongelofelijke vieze troep.

JVB: Oei! En daar moest Eva Herzigova haar ding komen doen?

RC: Ja, er was maar 1 functionerende microfoon en ook maar 1 hoofdtelefoon die het deed, bovendien was de engineer een leerling en moest ik hem uitleggen hoe Protools werkt.

JVB: Ayayay! En Eva? Die werd hysterisch en rende gillend weg?

RC: Nee! Eva kwam te vroeg (!) en we waren nog middenin de schadebeperking en dus ook behoorlijk gestrest. Eva was echter de kalmte zelf. Ze bleef glimlachen en vond het allemaal erg Rock&Roll.

JVB: Dat glimlachen kan plastische chirurgie zijn natuurlijk!

RC: Nee, de avond tevoren was ze al ‘gewaarschuwd’ voor de studio door Chris Martin van Coldplay. Het ging dus gelukkig allemaal goed en we hebben na de sessie nog heerlijk geluncht in haar favoriete privé club/restaurant op Portobello Road. Met andere woorden: modellen zijn wel wat gewend en zeer profi.

JVB: Maar waarom  ben je gestopt met muziek maken toen? Je hebt die Popprijs ooit gewonnen, jouw muziek is te horen in talloze films en commercials, je was BIG IN JAPAN… Waarom?

RC: Ik had gedacht dat de platenmaatschappijen in de rij zouden staan en dat de sponsoren ons het geld achterna zouden smijten omdat de Supermodel plaat natuurlijk een top idee was. Mijn meest commerciële idee ooit… Maar er gebeurde helemaal niks. En toen zonk de moed me in de schoenen want als je met zo’n plaat al geen financiering kunt krijgen met wat dan nog wel?

JVB: Ik begrijp het… Vertel eens iets meer over je kunstwerken, wat is het? Waarom maak je portretten en geen abstracte werken of stillevens?

RC: Het zijn portretten van mensen die ik ken, de meesten persoonlijk, sommigen alleen van horen zeggen. En portretten omdat je dan gelijk kan herkennen of het is gelukt. Ik ben ook geen fan van abstract, eerlijk gezegd.

JVB: Dus portretten zodat je meteen ziet of je het goed gedaan hebt? Geen onzekerheid, maar duidelijkheid?

RC: Inderdaad. Als ik en boek lees wil ik ook geen ‘open einde’, zeg maar.

JVB: Even cliché rot vraag: Wat is de diepere laag, of zijn de diepere lagen die we moeten ontdekken? Waar is de verdieping in je werk?

RC: De diepere laag zit er in maar dat heeft te maken met de natuur van het schilderen.

JVB: Hoe bedoellu?!

RC: Ik zoek hem dus niet maar hij wordt me als het ware aangeboden.

JVB: Het schilderen an sich, de daad… is zeg maar het kunstwerk? En niet het resultaat?

RC: Ik werk meestal vanaf een foto, en op de foto kan de persoon glimlachen maar als ik schilder gebeurt het soms dat er een andere uitdrukking ontstaat. Het heeft echt iets magisch. Daarvoor hoef je als schilder dus niks te doen, gewoon schilderen.

JVB: Vertel eens over de mensen die je portretteert… En wie is die bebrilde cougar die zo wulps aanwezig is? Is zij je muze?

RC: Ah, je bedoelt Karin. Ze is m’n vrouw, al 27 jaar.

JVB: En waarom schilder je haar zo vaak? Is zij je Gala van Salvador Dali?

RC: Ze is inderdaad m’n muze en, zonder ironie, m’n wederhelft zoals dat zo mooi heet. Dus Gala van Dali, waarom niet. Of June van Helmut Newton, da’s iets treffender denk ik. Beter dan Mevr. Picasso.

JVB: En hey Richard, vrijdag is je opening in de Chiellerie… En de dag erop is het Valtifest… Wat ga je daar doen?

RC: Ik kom in de gedaante van een Russisch Orthodoxe monnik. Hij probeert de jonge mensen te interesseren voor zijn geloof. Maar jonge mensen hebben geen geduld dus hij heeft een manier bedacht om heel snel iconen te maken, normaal doe je daar maanden over.

JVB: Hoe dan?

RC: Hij gebruikt een ‘moderne’ techniek, genaamd Polaroid. Daarmee maakt hij foto’s van geprefabriceerde iconen waar je je hoofd doorheen kan steken. Sneller kan niet!

JVB: Ha, super!

RC: De Polaroid zegent hij vervolgens en die kan je dan als aandenken aan je bekering meenemen. Voor een kerkbelastingsvergoeding van €5,-.

JVB: Valtifest heeft als thema: ITS A RELIGION… Wat heb je zelf met religie?

super!

RC: Ik heb niks met religie.

JVB: Waarom niet?

RC: Breek me de bek niet los! Ik kan niet geloven dat volwassen mensen die sprookjes geloven. En dan ook nog kwaad worden als je ze niet serieus neemt.

JVB: Hallelujah! Okay, laatste vraag, een hele makkelijke…: Als je God zou zijn, wat waren dan de 3 allereerste dingen die je zou doen?

RC: Ik zou mezelf afschaffen.

.

Richard Cameron is tijdens Valtifest  te vinden naast Tienies Kneuter Kerk.

De maandelijkse club avond Rauw verhuist in Amsterdam vanaf november naar een nieuwe locatie: Trouw.

Veranderingen zijn inherent aan club en muziek cultuur: Rauw had al eerder als thuis basis clubs als de Amuse (Sugar Factory) en 11 in het Post CS gebouw. Rauw neemt nu, na bijna 3 jaar van goede samenwerking, in oktober groots afscheid van de Melkweg tijdens het Amsterdam Dance Event om in november met vol enthousiasme te beginnen in de voormalige drukkerij aan de Wibautstraat.

In Trouw denkt Rauw zich te kunnen focussen op een club beleving, het is tijd voor experiment met minder bekende namen op een underground locatie waar een ruige sfeer kan worden neer gezet.

Op donderdag 21 oktober zal de allerlaatste Rauw in de Melkweg plaats vinden met een knaller van een line up onder de naam Decked Out, Boys Noize Records, Melkweg en Rauw presenteren Super Rauw A.D.E. Special.

In de MAX zaal staan onder andere een keur aan artiesten uit de Boys Noize Records stal: Boys Noize zélf, Housemeister, Bart BMore en Djedjotronic. In de Oude zaal gaat het er veel zwoeler aan toe en draaien Aeroplane, Villa, Joakim en natuurlijk de Rauw heer en meester Joost van Bellen de cosmic disco sterren van de hemel. De reguliere Amsterdamse Melkweg Rauw edities in september en oktober zullen niet plaats vinden: in september staat Rauw op Valtifest en in oktober is de datum verruild voor de datum op het A.D.E..

Op vrijdag 12 november en op 30 december zal Rauw voor het eerst neer strijken in Trouw. De line up voor deze edities zal later volgen.

Natuurlijk blijft Rauw elke tweede zaterdag van de maand knallen in Tivoli aan de Oude Gracht in Utrecht.

Op 11 september staan daar onder andere Don Rimini, Motor (live), Joost van Bellen en vj JPech.

Lolo Ferrari-Eve Valois 1963-2000

Graties bijzijn vanavond? Post een foto van een fruitsalade op onze Facebookwall. De mooiste 2 salades staan +1 op de lijst.

Aankomend Rauw weekend gaat de festival deur voor Rauw weer even op slot en duiken we tot diep in de nacht de Melkweg en Tivoli in om daar de boel op een verschrikkelijk goeie manier op de kop te zetten. Naast super ster Brodinski en Van Bellen staat ook het illustere donkere duo B.R.U.C.E. op het menu. Een samenwerking tussen Faberyayo en Tom Trago, zuigende elektronische muziek met de stem van Dart Vader… Van Bellen interviewde een ietwat brakke Tom Trago voor het Rauw Blog op een woensdag ochtend. Hij is er BIJNA klaar voor.

JVB: Ben je er klaar voor?

TT: Ik hang klaarkomend in de trapeze.

JVB: Ah, alles kits dus?

TT: Nou ja, kits is een groot word.

JVB: Beetje pips nog van het weekend?

TT: Er tussen in. Dat was me wel weer een weekend.

JVB: En het volgende staat alweer voor de deur, ik ken het gevoel.

TT: Het is een soort van gat in de grond dat maar dieper en dieper wordt.

JVB: Ow, … Ik zal het positief houden dan. Wat is nou de vraag waar je het meeste hekel aan hebt in een interview?

TT: ‘Hoe ben je nou eigenlijk begonnen met muziek?”

JVB: Okay: Hoe ben je eigenlijk begonnen met muziek?!

TT: Ik vond een saxofoon in mijn reet en ben er op gaan blazen. Het was die ene saxofoon die Mr. Oizo op zijn album heeft, ik heb hem later aan hem gegeven.

JVB: Ik vond al dat het zaakje stonk eerlijk gezegd. En wat heb je gegeten als ontbijt vandaag?

TT: Een boterham met avocado, hummus, ruccola en rode ui, zelf gesmeerd en meegenomen naar de studio. En een banaantje, een gele.

JVB: Zozo, heel goed, ik heb eerst een pak Oreo koekjes gedaan met koffie en sigaretten, ik was al weer veel te vroeg wakker en had teveel mails om boodschappen te doen. Wat staat er voor jou op het programma voor vandaag?

TT: 2 remixen en mijn album had eergister af moeten zijn (fukkin deadlines).

JVB: Tsja, maar zonder deadlines zou er misschien helemaal niets gebeuren? Hoe zit het eigenlijk met dat nieuwe album van je? Wanneer is die dan echt klaar?

TT: Begin jij nou ook al?… Weet ik veel… Als ie af is.

JVB: Tsja, ik zit maar te wachten tot ie klaar is zodat wij ons project ook een af kunnen maken, dat moest ik je manager beloven.

TT: Goed zo, daar heb ik een manager voor.

JVB: Hmmm… En die is weer op vakantie geloof ik…?

TT: Geen commentaar.

JVB: Misschien dan toch maar snel weer effe voor ie terug is?

TT: Hij weet alles, Kostijn heeft een all-seeing eye (in zijn reet).

JVB: Damn. En hey Tom, je was dit jaar al over de hele wereld te horen, hoe was Australië?

TT: Echt super super vet. Die mensen die naar de gigs kwamen kende mijn muziek gewoon, als ik mijn eigen plaat draaide begonnen ze allemaal gek te doen enzo. Da’s echt geweldig.

JVB: Hoe dan?

TT: Ja, gewoon springen en schreeuwen en met bier gooien. En 1 meisje ging huilen.

JVB: En Los Angeles? Wat deed je daar?

TT: Ik deed een kleine tour in LA & San Francisco, en ik heb daar ook dingen opgenomen voor mijn nieuwe album. En LA is echt helemaal mijn stad, ik ga er wonen denk ik. San Francisco is ook cool voor als je ouder bent of veganist.

JVB: Waarom is LA zo cool? Ik hoor het van zoooo veel mensen dat het daar helemaal te gek is… Ik was er ook laatst, maar zat in noord LA, Topanga, in de natuur tussen de hippies, zonder auto, dus het was heel rustig en mooi, en dat wast.

TT: Da’s toch ook prima, rustig was zonder auto? En je hebt toch ook een nummer gemaakt met JUNKIE XL?

JVB: Ja klopt! Maar ik interview jou en jij niet mij, dus nog effe door over LA: wat maakt het zo anders dan bijvoorbeeld Rotterdam of Dusseldorf ofzo?

TT: Ik denk gewoon het weer, en als je geld hebt de luxe, en het is zooo fokkin groot: I like that. Ik voel me dan weer een sukkeltje.

JVB: Veel mensen denken altijd dat het plastic fantastic is, zoals Miami, maar ik vond het ook een soort ‘born free’ spirit hebben, dat Easy Rider gevoel.

TT: Precies, ik weet helemaal niks van plastic fantastic, mijn ervaring is meer hippie & easy rider ja. Ik heb af en toe wel mijn ogen dicht gedaan, als ik bij een poolparty rond Coachella was ofzo, want het kan best naar worden hier en daar

JVB: Je twiette nog dat je geen zwembad meer kon zien…?

TT: Precies. En toen zat ik er in 1.

JVB: Met Faberyayo ben je B.R.U.C.E., wat is dat nou eigenlijk? Hoe is dat zo gekomen? En wie doet wat? Hoe werkt dat in de studio?

TT: Ja gewoon een nachtje doorgehaald in de studio en een nummertje gemaakt: The Wallet. Maak ik een beat…. en dan zit die lange naast me….

JVB: Ja en dan?

TT: En dan gaat hij spelletjes spelen op zijn Iphone…. en dan maak ik die beat af… en dan vraag ik:  Zoiets…. ?? ….en dan staat hij op….

JVB: En dan?

TT: En schudt hij zijn lange manen………………. En smeert hij zich voordat ie gaat rappen in met babyolie, daarom is ie zo smooth…..

JVB: En en en? (het lijkt wel telefoon sex!)

TT: Van boven naar beneden (JA knikken)…. en dan rapt hij meestal in een keer die hele track in. … Da’s echt best wel sick, meestal ook zonder te schrijven…. Dan meestal nog een beetje mixen, en klaar is het, op naar de volgende.

JVB: En verder? Je lijkt me een man die geen ‘nee’ kan zeggen en alles veel te leuk vindt?

TT: Da’s niet echt mijn probleem, ik geloof in de natuurlijke selectie, dus de minder leuke dingen vallen vanzelf af als ik bezig ben met de leukere, het kan wel vervelend zijn voor anderen, maar ja zo ben ik nou eenmaal.

JVB: Dit weekend doe je met Faberyayo 2x Rauw aan…

TT: JAAAAAA. ZINNNIN. Op Rauw spelen we onze nieuwe tracks voor het eerst, dus dat wordt een WERELD PREMIERE!!!! POMPEN.

JVB: Wat moeten we verwachten?

TT: Wel, op de grens tussen house en hiphop staat een huis een daar zit mevrouw BOOTY te eten met meneer ACID.

JVB: Ik voel em helemaal, klinkt heerlijk lekker. En vrijdag sluiten we samen back 2 back af, dat is voor het eerst… Wordt dat vechten en elkaar de loef afsteken?

TT: Nee, ik ben toch beter.