Author Archive
VALTIFEST LIJK UIT DE KAST: SOEUR SOURIRE
August 31st, 2010 | 
Author: In de aanloop naar Valtifest brengt Zubrowka International (op Valtifest te bewonderen als Cleopatra International), je het lijk van Soeur Sourire, oftewel: De Zingende Non!
Soeur Sourire alias Jeanine Deckers (17 oktober 1933-29 maart 1985)
Deze keer is ons lijk toch wel een tegenovergestelde van mij. Want ditmaal gaat onze aflevering over een NON. Maar niet zomaar een non, wel de non der nonnen, de begijn der begijntjes, de kloosterzuster der kloosterzusters. Een Belgische lesbische pottennon die een nummer 1 hit had over de hele wereld. Met het in je kop-blijven-hangende plaatje “Dominique” verovert ze de hele aardkloot en staat maandenlang nummer 1 in Amerika.
Soeur Sourire wordt op 17 oktober 1933 geboren als Jeanine Deckers. In 1959 treedt ze in als Novice in het Dominicanessen klooster van Fichermont, nabij Waterloo, maar in werkelijkheid is haar intreden eerder een vlucht. Weg van haar moeder, die haar leven probeert te dirigeren. Wat ook meespeelt is dat je in die tijd geen leven had als pot in een achterlijk dorp ergens in het zuiden van Belgie. Dan maar het Klooster in. Met een jampotglazenbril op haar neus en een gitaar op haar rug doet ze haar intrede. Ze was al wat ouder dan de rest maar haar liedjes die ze speelt op haar gitaar slaan zo aan bij de jonge novices dat een of andere bijdehande Abdis hier wel een kans in zag er een slaatje uit te slaan. Ze geeft toestemming voor het opnemen van een grammofoonplaat. En dat had ze goed gezien want ‘Dominique’ kent eerst in Frankrijk en daarna in Belgie en Nederland een aanzienlijk succes. ‘Dominique’ werd in 1963 zelfs een wereldwijde miljoenen hit voor Soeur Sourire ( de glimlachende non ), maar veel te glimlachen viel er voor Soeur Sourire niet want haar leven eindigde in een drama van jewelste.
Ook al bereikte haar nummer in Amerika de eerste positie in de Billboard Hot 100, en wordt er in Hollywood een film ‘The Singing Nun’ over haar leven gemaakt ( met Debbie Reynolds in de hoofdrol ), nam niet weg dat nu haar ellende begon. In plaats van dat ze nu wereldberoemd zou worden stak die klere Abdis natuurlijk overal een stokje voor. Ten eerste kon ze het niet verkroppen dat een van haar Novices in de Hollywoodfilm uit 1966 wordt afgeschildert als een moderne non die op een scooter de rondhangende jongeren verblijdt met haar liedjes. En wat ze ook niet trok was de kloosterrust die verstoord wordt door de voltallige internationale pers die neerstrijkt in Fichermont. Nog wel laat ze een fotosessie toe waarin Soeur Sourire enkel van op de rug mag worden gefotografeerd terwijl haar gezicht achter een sluier verborgen blijft. Later krijgt ook Ed Sullivan, de sterreporter van de Amerikaanse televisie, toestemming om een interview van Soeur Sourire af te nemen en komt met z’n hele ploeg overgevlogen uit de States. Dit gaat het klooster allemaal te ver maar ondertussen streek die bewierookte kut Abdis al het geld op want het plaatje ‘Dominique’ bracht miljoenen op. Soeur Sourire, die best wel publiciteitsgeil was en het negatieve gedoe van het klooster niet meer aankon, treedt uit. Maar dan komen de problemen pas om de hoek kijken want ze moet belastingen betalen over de opbrengsten die al die tijd naar het klooster waren gegaan en waar ze zelf geen cent van gezien had. In de jaren zeventig begint ze samen met haar vriendin, Annie Pecher, een school voor autistische kinderen. In de tachtiger jaren komt ze andermaal in conflict met de Belgische belastingdienst die nu inmiddels nog miljoenen van haar krijgen. In 1982 neemt ze nog een disco-versie van haar grote hit op om haar belastingschulden te betalen. Maar de plaat doet hoegenaamd niets. Uit wanhoop pleegt ze zelfmoord, samen met haar vriendin, door een overdosis slaaptabletten in te nemen. De politie vindt de 2 lijken in bed in hun 3 hoog achter flatje. Ze liggen samen in een graf. Jeanine Deckers werd 51 jaar oud.
Ik weet nog dat ik vroeger als kind bang was voor nonnen, en als ik er eentje zag ( ik kom uit Belgie en daar zag je ze weleens lopen) , zei m’n moeder altijd, als ik begon te huilen van angst: “Dat is Dominique, van dat liedje!!!” En dan was ik weer gerustgesteld want dat liedje zong ik altijd mee.
“Dominique, Dominique, nique, nique s’en allait tout simplement
Routier, pauvre et chantant. Et chantant.
Et tous chemins, en tous lieux
Il ne parle que du bon Dieu….”
Souer Sourire, ze is dood.
God zij dank !!!
Zu Browka
LIJK UIT DE KAST: LOLO FERRARI
Lolo Ferrari-Eve Valois 1963-2000
Zo zie je maar, grote tieten maakt ook niet gelukkig, en daar is Lolo Ferrari het dooie bewijs van. En grote memmen had ze, de grootste borsten in de geschiedenis van de mensheid. Een 71-inch buste, met een borstomvang van zo’n 190 cm., een dubbel FF- je cupmaat! Tieten die elk apart zo’n kilootje of 5 wogen met tepels zo groot als pannekoeken. De Francaise Lolo Ferrari, geboren als Eve Valois, groeide uit tot een kermisattractie.
Ze was kind van een probleemgezin. Als tiener deed ze wat modellenwerk. Haar natuurlijke borstomvang vond zij niet voldoende en daarom liet zij vergrotende borstprothesen plaatsen. Maar niet 1 keer, wel 22 keer lag ze onder het mes bij de plastische chirurg om haar tieten steeds weer groter te krijgen. Ze kon nooit op haar buik slapen en vaak sloeg ze haar man knock-out als ze zich op haar zij draaide. Haar borsten waren nl. zo hard als rotsen. Ook aan haar gezicht liet zij eindeloos sleutelen. Toch was ze niet lelijk, ze had iets grotesks en moois tegelijk. Tijdens het filmfestival van Cannes (waar ze 10 minuten vandaan woonde) liep ze vaak over de boulevard. Altijd omsingeld door papparazzi die deze, meestal in het roze met goud geklede, peroxide blonde bombshell graag fotografeerden. Met haar Michael Jackson-achtige neusje en op exploderen staande super-sized lippen en die enorme toeters van hoeters liet zij menigeen, met open mond van verbazing, starend achter. Als ze gewoon over straat liep met haar smalle taille en skinny benen en haar airbags die 3 keer zo groot waren dan d’r eigen hoofd, kon het wel eens gebeuren dat een automobilist zo maar tegen een paal aanreed. Lolo Ferrari kon het allemaal niet meer aan en pleegt uiteindelijk zelfmoord. Maar hoe kon het allemaal toch zover komen?
De ellende begon eigenlijk toen ze Eric Vigne, een regisseur van erotische films, ontmoette. Ze trouwen en hij moedigt de naieve Lolo aan in haar plastische-chirurgie-verslaving. Hij ziet haar als zijn eigen uber-breasted schepping. Ze speelt in pornofilms met passende titels als “Double Airbags”, “Planet Boobs”, “Big DD” en “Mega Tits”. Ook in de Belgische cultfilm Camping Cosmos speelt ze een rolletje. Ze maakt een paar hitjes waarvan “Airbag Generation” het bekendst is. De Europese Tit Queen werd een karikatuur van zichzelf. En met uitspraken als:’Ik haat de realiteit, ik wil eigenlijk helemaal kunstmatig zijn’ en ‘Ik voel me heerlijk in klinieken. Ik hou van het draaierige gevoel dat de anesthesist me geeft om daarna wakker te worden in een veranderd lichaam’, leek ze de krankzinnigheid nabij. Lolo Ferrari, die haar naam dankte aan het Franse slang voor tieten (les Lolos) en Ferrari (haar opa werkte in een Ferrari fabriek) , was de laatste jaren van haar leven doodongelukkig en kreeg steeds meer klachten, zowel geestelijk als lichamelijk. Meerdere keren deed ze zelfmoordpogingen. Haar echtgenoot, Eric Vigne, zou een dubieuze rol in haar carriere hebben gespeeld. Hij zat zelfs enige tijd in de cel omdat hij niet zou hebben ingegrepen nadat zijn vrouw een overdosis had genomen. Op het einde van haar leven keert ze terug naar haar ware ik: Eve Valois. Het is Valois die is gestorven, terwijl Lolo nog steeds bestaat!
Aaaaaaaahhhh, arme meid!
door Zubrowka.
LIJK UIT DE KAST: YMA SUMAC
De eind 2008 overleden, legendarische Peruviaanse zangeres Yma Sumac wordt tot op de dag van vandaag nog steeds omhuld met mysterie en geheimzinnigheid. Alleen al vanwege haar fenomenale , wonderlijke stem die maar liefst 5 octaven bereik had. Ook haar afkomst en ravissante uiterlijk speelden een grote rol hierbij. Zo zou zij de dochter van de Inca’s zijn geweest, die haar stem te danken had aan Inca-inwijdingsrituelen. Dit werd als publiciteitsstunt verzonnen maar die MYTHE bleef aan haar kleven, en werkte uiteindelijk tegen haar.
Zoila Augusta Emperatriz Chavardi Del Castillo, zoals ze in het echt heette, kwam uit een bergdorpje Ichocan, in de bergtoppen van de Andes. Een gewoon meisje, wel een knap ding met haar exotische uiterlijk, maar met een stem om een monument voor op te richten.
Als kind al zong ze in de bergen en het woud, met de rotsen en bomen als publiek. Van de beesten in het bos en van alle vogels die langsvlogen nam zij de geluiden over en zong de sterren van de hemel. Dit natuurtalent viel al snel op en op haar twintigste zingt ze voor de radio. Ze trouwt met een componist, wordt ontdekt en vertrekt naar Amerika. Vanaf de jaren ’50 tot de jaren ’90 treedt ze op, speelt in HOLLYWOOD films, en wordt een GAY-icoon. Ze is wereldberoemd over de hele wereld en ROYALTY ligt aan haar voeten. Operazangers zijn doodsbang voor die stem. Sumac combineert de cleane techniek van een coloratuursopraan met de power van een blues-shouter, en glijdt in een adem van ijselijke flageoletten naar een grofstoffelijke bariton – een over vier octaven kunststukje dat ze er speels, uitgelaten en zonder moeite lijkt uit te gooien. Critici kunnen hun oren niet geloven, en al snel steken de roddels weer op. Die stem moest er wel electronisch ingebouwd zijn, en zo zou ze een bedriegster zijn die gewoon uit Brooklyn kwam en Amy Camus heette, omgekeerd YMA SUMAC.Ze was het zat al dat gelul; liet medisch onderzoek doen( dit door het ACADEMISCH ZIEKENHUIS LEIDEN) en haar geboorteakte wijst wel degelijk uit dat ze uit Peru kwam.
Ze wordt de minnares van PRINS BERNHARD, en zingt de stem van de heks in het waterleliesprookje in de EFTELING. Haar MAMBO albums zijn collector- items. Ze raakt vreemd genoeg in de vergetelheid en de laatste jaren van haar leven runt ze een shop, met zangvogeltjes in een kooitje en de hoezen van haar platen aan de muur, ergens onder een brug in New York.
Ik zag haar een keer op de Duitse TV, toen was ze al op haar retour, alwaar ze optrad in een TV-show. Ze begint te zingen en een paar Duitsers in het publiek die champagne zitten te lurken lachen haar uit. Ze stapt naar ze toe, zet haar bijna 5 OCTAVEN stem op en breekt alle glazen. Met opgeheven hoofd loopt ze de studio uit en zegt: ‘I HATE SHOWBIZZ”.
Ze sterft in LA aan darmkanker en wordt 86 jaar.
We will miss U
ZU
Posted in Lijk Uit de Kast
LIJK UIT DE KAST: COCCINELLE
Coccinelle 23 augustus 1931- 9 oktober 2006
De showgirl en beroemde nachtclubzangeres, een gevierde actrice ook, die het Olympia in Parijs met haar revueshow “Chercher la Femme” een jaar lang op z’n kop zette.
Ze was een mediasensatie, die er uitzag als een kruising tussen Brigitte Bardot en Marilyn Monroe. Een graag geziene verschijning op jetset feestjes waar de Khashoggi’s, de Onassisjes en een Farah Diba niet ontbraken.
Ze sprak als Marlene Dietrich en ze danste als ZiZi-Jeanmaire, ze droeg diamanten en parels in haar haar, en haar jurken werden gemaakt door Balmain. Ze ging om met de royalty’s en politici en zo werd ze ook ontboden op het presidentiële paleis van Charles de Gaulle( je weet wel met die grote neus. En wat ze daarvan zeggen bleek te kloppen. Althans als je madame Coccinelle mag geloven).
En ons ‘Lijk’ zou ons ‘Lijk’ niet zijn als er niet nog iets bijzonders met deze vrouw aan de hand was. Zo blijkt, want zij was de eerste FranÇaise ter wereld die een geslachtsveranderende operatie was ondergaan (1958).
Ze voelde zich geen transseksueel, maar wel iemand die overstapte van de ene in de andere sekse. Want als 4-jarig jongetje voelde ze zich al oncomfortabel en wist ze dat ze anders was. In Cassablanca in Marokko, want daar deden ze deze operaties in die tijd, werd haar droom waargemaakt. En toen de Marokkaanse arts een dag na de operatie: “Bonjour, Mademoiselle”! zei, wist ze dat haar langgekoesterde verlangen waarheid geworden was. Wat ze ook handig vond aan deze operatie, was: ‘dat ik nu niet meer door de politie opgepakt kan worden, omdat ik me verkleed als vrouw.’
.
Ze kreeg een nieuw paspoort en werd als vrouw geaccepteerd door de Franse staat.
Jacques-Charles Dufresnoy werd Jacqueline-Charlotte Dufresnoy.
Coccinelle( Frans voor lieveheersbeestje) was haar artiestennaam, die ze als tiener al kreeg op een verkleedpartijtje waar ze in een roodzwarte polkadot jurk verscheen, een lieveheersbeestje voorstellende.
De media en de paparazzi lustten er wel pap van en zelfs in Amerika was er interesse voor haar. Zo werd ze gevraagd als side-kick van Bob Hope, maar haar heimwee naar Parijs en Europa maakte hier al snel een eind aan. Ze trouwde drie keer en op haar retour ging ze naar Berlijn waar ze regelmatig optrad.
En in Berlijn had ik de eer haar te ontmoeten. Ik kwam haar tegen, in het Chez Romy Haag-cabaret, waar ik zelf optrad. Ik mocht zelfs op haar verjaardagsfeestje komen en heb nog een bonbonnetje met haar verorbert en een glaasje champagne gedronken. Ze vond zichzelf toen al een ouwe taart, en noemde mij- ik was amper twintig- haar petite-fourtje.
Ik geloof dat ze toen 65 werd en ik vond haar er waanzinnig uitzien in haar roze chiffon cocktail dress, afgezet met veren en strass.
En toen ik haar vroeg of ze echt het bed had gedeeld met Charles de Gaulle, vertelde ze me dat ze nog nooit zo wijdbeens een trap was afgelopen, toen ze de presidentiele suite verliet.
Ze stierf op 75-jarige leeftijd in Marseille.
Coccinelle, ik zal je nooit vergeten.
je petite-fourtje
Zu.
LIJK UIT DE KAST: MALCOLM MCLAREN
Malcolm McLaren ‘dood aan asbest’
22 januari 1946- 8 april 2010
Verdrietig was ik toen ik hoorde dat Malcolm McLaren vorige maand overleed aan kanker. Want wat heb ik toch genoten van wat deze man allemaal heeft gecreeerd. Van punk tot hip hop van vogue tot opgekrikte opera. Gebukt gedanst heb ik (alsof je geld aant zoeken was) op Buffalo Gals in de Mazzo, Bow Wow Wow zien optreden in Paradiso, gevogued in de Roxy tot aan de lul gezogen van Johnny Thunders in een hotel ergens tegenover Carre.
Zonder jou, Malcolm, was m’n leven, en dat van een heleboel anderen, een stuk saaier geweest.
Al vroeg in zijn leven kon Malcolm McLaren zich niet lang aan een ding binden. Hij struint verschillende kunstacademies af maar behaalt nooit een diploma. Een papiertje heeft hij niet nodig om met zijn vriendin Vivienne Westwood een winkeltje te beginnen in rock-’n-rollkleding en parafernalia. McLaren is gefascineerd door het situationisme: een kunststroming met het ambitieuze doel om een maatschappelijke revolutie te bewerkstelligen door het creeren van ontregelde voor massaconsumptie geschikte situaties. Revolutie door ontregeling, zeg maar…een soort anarchisme. En laat McLaren nu net een gewiekste neus hebben voor imago en het scheppen van spektakel met imago als prima donna. Ambitie is de kleine roodharige Malcolm niet vreemd. Een winkel is ook maar een winkel, het spektakel moet verder gebracht worden. Hij werpt zich op als manager van de New Yorkse band The New York Dolls (met mijn ex Johnny Thunders). Hij hoopt zo zijn situationistische ideeen te kunnen toepassen op het terrein van de rockmuziek. De Dolls blijken als band echter op sterven na dood en McLaren keert weer terug naar zijn winkeltje in Londen”Let it rock at Paradise Garage”.
Hij gaat op zoek naar een nieuwe band en Vivienne Westwood gaat achter de naaimachine zitten en de teddyboys-mode maakt plaats voor eigentijdse, provocerende kleding. Vooral de T-shirts met shockerende teksten blijken een succes onder opstandige Londense jongeren. Gescheurde kleding, gecombineerd met sm-items, veiligheidsspelden, fietskettingen en opruiende anti-etablishmentslogans vormen een waar kunstwerk tussen McLaren en Westwood. De winkel wordt in 1974 omgedoopt in ‘SEX’ en Malcolm sloopt het hele plafond eruit alsof er een explosie in heeft plaatsgevonden. Door alle asbest die toen vrijkwam heeft hij waarschijnlijk later kanker gekregen. Uit zijn klantenkring vormt hij in 1975 de groep de ‘Sex Pistols’ met o.a Johnny Lydon (Johnny Rotten vanwege z’n rotte tanden in z’n bek) en Sid Vicious. De band groeit uit tot de belichaming van de punk. Met hun rauwe, nietsontziende loeiharde muziek en nummers als Anarchy in the U.K. en God save the Queen wordt McLaren de meest toonaangevende pionier van de Britse punkscene. Ter promotie van het nummer ‘God save the Queen’ bedenkt de behendige manipulator van de media een heuse mediastunt. Tijdens het jubileum van koningin Elisabeth voer hij met de band langs het Britse House of Parliament, terwijl rotten en de zijnen speelden. De politie enterde de boot “Queen Elisabeth’ genaamd, en McLaren en de Sex Pistols worden gearresteerd. Het nummer wordt verboden maar bereikt desalniettemin een nr. 1 notering. Hoewel McLaren het succes van de Sex Pistols nooit zal evenaren, blijft hij niet hangen in het succes van ‘zijn’ punkbeweging.In de jaren tachtig is hij manager van Adam and the Ants. Later ook van Bow Wow Wow met de dan 14 jarige Annabella Lwin, die naakt op een hoes prijkt. Hierna begint hij muziek uit te brengen onder zijn eigen naam. In 1983 bracht hij als een van de eerste producers hip hop naar Engeland, met zijn album Duck Rock. Met daarop twee hits Buffalo Gals, met de bekende scratch aan het begin en Double Dutch, het meest gesampelde nummer ooit. McLaren was een muzikale veelkunner. Naast punk en hip hop richtte hij zich ook op opera -zijn elektronische bewerkte Madame Butterfly werd een gigantische hit. ook het album ‘Waltz Darling’ uit ’89 wordt hier en daar opgepikt en bevat de nummers ‘Deep in Vogue’ en ‘Something’s jumping in my shirt’. Met artiesten als Francoise Hardy en Catherine Deneuve maakt hij ‘Paris’ een ode-album aan deze stad.
Zijn talent om zich in de kijker te spelen lijkt hij steeds meer en meer kwijt te raken. In 2000 stelt hij zich nog even kandidaat voor het burgemeesterschap van Londen.
McLaren sterft in 2010 in de armen van zijn zoon (die hij met Vivienne kreeg) op 64-jarige leeftijd in Zwitserland. Hij werd begraven in Londen onder veel belangstelling, voortgetrokken in een zwarte glazen koets door zwarte paarden. Boven op zijn zwarte kist een ghettoblaster geschilderd met de tekst ‘Too Fast to Live Too Young to Die’ op de zijkant. Achter op de koets een rozenkrans met de letter A van ‘Anarchy’.
“I’m much more of a magician than a musician. I steal other people’s songs and try to make them better”.
Malcolm McLaren
We’ll miss U
ZU
Posted in Lijk Uit de Kast
LIJK UIT DE KAST: JOHNNY THUNDERS
Johnny Thunders (John Genzale 1952-1991)
Deze keer wel een heel speciaal lijk voor mij. Want met deze dooie heb ik nog een geile wilde nacht doorgebracht. Meer dan twintig jaar geleden, kan je nagaan, de Roxy bestond nog niet. Maar gelukkig Joost van Bellen wel die in die tijd het nachtleven al opfleurde. Want door zijn toedoen hadden we toen de Armadillo en Armageddon. Twee clubavonden waar je hippe hippies vond, luisterend naar psychedelische muziek. Het was geweldig daar en ik werd al snel de mascotte van deze tent. Als een Andy Warholeske verschijning kon je me daar ieder weekend vinden. En hier was het, op een van deze legendarische avonden, dat ik Johnny Thunders ontmoette. Ik zal het nooit vergeten, ik herinner me het nog als de dag van gisteren.
LIJK UIT DE KAST: LUCILLE BALL: “DE GEKKEBEKKENTREKSTER”
Lucille Ball “de gekkebekkentrekster”
6aug. 1911- 26april 1989
Lucille Ball was een van de favoriete sterren van Amerika en had een van de langste carrieres van Hollywood. Met haar vlammend rode haar en haar komische mimiek wist ze jarenlang een miljoenenpubliek te boeien en aan het lachen te maken. Dit leverde haar de titel “Queen of the Sitcoms” op.
Ze werd geboren in Jamestown en wist al op jonge leeftijd dat ze de entertainmentbusiness in wilde. In 1925 vertrekt ze naar New York om daar toneellessen te volgen. Al na een paar weken wordt ze van de academie verwijdert. De school schreef aan haar moeder: ‘Lucy verdoet haar tijd en de onze. Ze past meer thuis in een circus, als clown of zoiets’.
Ze keert terug naar huis en wordt serveerster. Hier ontdekt een fotograaf haar en wordt ze uitgekozen als model voor de posters van Chesterfield sigaretten. Daardoor werd haar gezicht in heel Amerika bekend en als gevolg daarvan wordt ze uigekozen als een van de twaalf “Goldwyn Girls” ( meisjes die voor Metro-Goldwyn Mayers optraden in films en musicals). Ze verschijnt in vrij veel films maar altijd in een bijrol of figurantenrol en haar filmcarriere komt niet echt van de grond. Ze speelt ook meestal in tweederangs films ( zogenaamde B-films) in rollen die de echte sterren niet wilden hebben. Zo kreeg ze de bijnaam”Queen of the Bs”.
In 1940 leert ze bij de opnames van “Too many Girls” de 9 jaar jongere Desi Arnaz ( Cubaans acteur en bandleider) kennen. Ze worden op slag verliefd en ondanks de vele verschillen tussen beide trouwen ze later dat jaar. Hij tourt met z’n band en Lucy, wiens filmsuccessen uitblijven, besluit mee te doen aan een radiokomedie “My favourate husband’ waarin ze de hoofdrol krijgt. Hierin speelt ze een leeghoofdige secretaresse van een bankier (Mr. Mooney later in de TV-serie “I Love Lucy”) die door haar onhandige gedrag altijd in moeilijkheden kwam. De radioshow werd een groot succes en met het medium televisie in opkomst vroeg CBS haar om de show te beweken voor TV. Haar huwelijk gaat steeds slechter. Haar man gaat vreemd bij het leven ( als bandleider met in ieder stadje een ander schatje) en Lucy staat erop dat hij haar man speelt in de serie zodat hij niet meer hoeft te touren. Na veel struggelingen geeft CBS uiteindelijk toe en Desi Arnaz, de Latino vrouwenverslinder, krijgt de rol. I Love Lucy is een groot succes en loopt van 1951 tot 1957. Met CBS sluiten ze een deal, dat ze met lagere salarissen het volledige eigendom van het programma krijgen. Het bleek een slimme zakelijke beslissing te zijn. Ze richtten het bedrijf “Desilu Productions” op, waarvan Lucy de baas word. Desilu werd de eerste productiemaatschappij met een vrouw aan het hoofd. Dit heeft alleen Oprah Winfrey, een halve eeuw later, haar nagedaan.
Ondanks alle successen , en inmiddels twee kinderen en een paar miskramen verder, boterde het in familie Arnaz steeds minder. In de serie spelen ze een gelukkig koppel, maar de werkelijkheid is heel anders. Vaak zit Lucy uren in de make-up om haar blauwe oog en de stompen op haar armen weg te laten schminken. En als ze een kind lag te baren lag hij een ander wijf te naaien. Voor Lucy is de maat vol en in 1960 scheidden ze. Ze hertrouwt met de comedian Gary Morton en in 1962 start ze met een nieuwe serie “The Lucy Show”. Hierin speelt ze Lucy Carmichael, een weduwe met twee kinderen en haar buren Ethel en Fred. Een hilarische komedie ook, maar die toch niet kon tippen aan I Love Lucy. De serie loopt tot 1974 eerst in zwart-wit daarna in kleur.
Ik kan me de serie nog herinneren, bij moeders op schoot. Vaste prik iedere zaterdag, en wat lagen we dan in een deuk. Lucille Ball was een comedienne pur sang, die gelukkig nog steeds voortleeft in haar series. De “First Lady” van de Amerikaanse televisie stierf in 1989 op 77-jarige leeftijd aan een hartaanval.
We’ll miss U.
Zu
Posted in Lijk Uit de Kast
NEXT EVENT:
FOTO’S
